بدهی ارزی شرکت‌ها در اقتصادهای نوظهور زمانی به مسئله‌ای حساس تبدیل می‌شود که اختلاف نظر سرمایه‌گذاران درباره نرخ ارز و بازده پروژه‌ها افزایش یابد. شواهد نشان می‌دهد در دوره‌های اوج، سهم بدهی دلاری در ترازنامه شرکت‌ها به حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد می‌رسد در حالی که این نسبت در شرایط با ثبات نزدیک به ۱۰ تا ۱۵ درصد است. همچنین شرکت‌های خوش‌بین‌تر تا ۲۵ درصد بیشتر از میانگین بازار به استقراض خارجی روی می‌آورند و در معرض نوسانات ارزی قرار می‌گیرند.
در سطح کلان، افزایش ۱۰ درصدی در شاخص اختلاف نظر می‌تواند انتشار بدهی ارزی را حدود ۳ تا ۵ درصد بالا ببرد اما در زمان جهش نرخ ارز، زیان‌هایی تا ۱۵ درصد ارزش دارایی‌ها ایجاد می‌شود. سرمایه‌گذاران در دوره ثبات، این نوع تأمین مالی را نشانه جسارت می‌دانند اما با نخستین شوک ارزی، همان تصمیم به نماد خطای محاسباتی تبدیل می‌شود و ترازنامه شرکت‌ها را تحت فشار قرار می‌دهد.
