در یکی از سکانس های سزیال " تاج و تخت " یکی از بازیگزان اصظلاح مرسوم استارک ها را به زبان می آورد( زمستان به زودی می آید). منظور از این جمله آغاز جنگ بین تمدن اسطوره ای شمال با سایر جهان است.

در دو ماه اخیر، کشور با جنگی تحمیلی مواجه شد که بسیاری از کارشناسان خبره و واقع بین آن را پیش بینی می کردند، البته که عزیزان در صدا و سیما، در جهان موازی سیر و سلوک می کنند و با مدیریت فعلی،ريال خواهند کرد اما کم نبودند کسانی که با بیم و نگرانی این مساله را قطعی می دانستند که سیاست تحلیل امر واقع است و آرزو فروشی کار سیاستمداران در زمانه انتخابات است و نه دوره جنگ! بگذریم که در این نوشتار به دلیل مشخص نبودن شرایط آتش بس کنونی از بسیاری نکات می گذریم تا به وقت مقتضی به آنها بپردازیم.

بررسی وجوه امنیتی، سیاسی، بین المللی و نظامی این رخداد به حدی وسیع است که در این مجال پرداختن به آنها غیرممکن است اما این جنگ به هر شکلی به پایان برسد، آنچه برای مردم مهم است آینده و توسعه کشور و شرایط شغلی و اقتصادی آنها و نسل های آتی است.

به گمانم کمتر متخصصی در کشور به این نکته باور نداشته باشد که بازگشت به 8 اسفند 1404، مستلزم صدها میلیارد سرمایه گذاری و تامین خطوط تولید و قطعات آسیب دیده صنایع مختلف به خصوص فولاد و پتروشیمی است. اموری که زمان بر است و اگر برای آن برنامه مدونی چیده نشود، قطعا کشور با بحران های اجتماعی روبرو خواهد بود.

لازم به یادآوری نیست که ما پیش از جنگ هم در نزدیکی قله نبودیم و در تمام عرصه های حکمرانی مشکلات ساختاری را تجربه و لمس می کردیم که اگر همین امور دچار تحول شود، بخش زیادی از موانع در برابر توسعه کشور برداشته خواهد شد.

حضرات " هسته سخت قدرت جدید " اگر قرار است در بر همان پاشنه بچرخد، به طور قطع این بار سالم به مقصدی که مطلوب شماست ، نخواهد رسید. باز بگذریم که مطلوب اکثریت ملت چیست!

اگر رانت خواران حذف شده با عده ای نوکیسه جابجا شوند و به هر دلیلی نمی توان نظام اقتصادی کشور را از وضعیت اسفبار کنونی در عرصه شفافیت، به سرعت نجات داد، حداقل رانت مولد جای رانت غیر مولد را به قول داگلاس نورث بگیرد.

تکمیل بدون استثنای ساختار دولت الکترونیک در جهت حذف امضاهای طلایی و سایر فواید این امر نیاز چندانی به توضیح ندارد.

صنعت خودروی کشور به یک تغییر بنیادین نیاز دارد و الا آش همان آش است و کاسه همان کاسه! و مردم همواره ناراضی و در حال دعا برای مدیران عامل خودروسازان داخلی!

مثنوی هفتاد من است دردهای صنایع دارویی، الکترونیک، لوازم خانگی تا مراکز دانشگاهی، شرکت های دانش بنیان و وضعیت اسفبار نیروی متخصص حوزه فناوری.

در مورد بسترها از راه و جاده تا اینترنت و از هواپیما و فرودگاه تا حمل و نقل درون شهری و بیرون شهری و ... و ای داد که این لیست را پایانی نیست.

این ملت به امید زنده اند و در این روزها همچون دریانوردان قدیمی که با دیدن چراغ فانوس دریایی می فهمیدند به خشکی نزدیک شده اند و دوره بلاتکلیفی در دریای طوفانی به پایان رسیده، منتظر کورسوی امیدی هستند، تا با عزت زندگی کنند.

جنگ ها تمام می شود ولی وظیفه حکومت ها و دولت ها تازه شروع می گردد. مدیران خسته و اندکی پیر خودشان با یک استعفا، صندلی را برای جوانان خالی کنند، بعضی را عزرائیل جابجا می کند اما برخی می فهمند و می روند اما عده ای دیگر را باید به زور عزل کرد . این حق مردم است که مدیران کارآمد، به روز و خوش انرژی داشته باشند.