در چند هفته اخیر و پس از آتش بسی که با میانجیگری پاکستان محقق شد، بسیاری از جمله دولت این کشور امیدوار بودند بتوانند توافق نامه جامعی مابین ایران و آمریکا منعقد کنند. در این راستا تلاش های بسیاری رخ داد و برای اولین بار مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا با رهبری قالیباف و ونس عملیاتی شد. مذاکراتی که بیش از بیست ساعت به دارازا کشید و دو طرف به میزبانی پاکستان و با هزینه خانواده " آقاخان" شام کاری میل کردند اما متاسفانه هیچ توافقی صورت نگرفت و دو طرف به پایتخت های خود بازگشتند.
موجی از بیم و امید ایجاد شد ولی اختلافات جدی دو طرف به حدی بود که نوافق را غیرممکن می ساخت. دو هفته آتش بس تمام شد و ترامپ که به دلایل مختلف علاقه چندانی به ادامه جنگ نداشت ، آتش بس را تمدید کرد و حتی قرار شد دور جدیدی از مذاکرات ذر اسلام آباد شکل بگیرد که این طرح هم با شکست مواجه شد و امروز همه ذی نفعان این ماجرا در سردرگمی کامل به سر می برند.
آنچه به نظر می رسد شرایط منطقه و جنگ به سوی تنش پیش می رود، امری که بازارهای جهانی را نگران کرده و نکاتی را به ما می آموزد. اول اینکه برخلاف نظر حضرات اصولگرا ترامپ با بایدن و اوباما فرق دارد و زمان تنها مولفه ای است که به عقب باز نمی گرددو باید از فرضت ها جهتد تامین منافع ملی استفاده کرد.
آنچه گذشته است را نمی توان تغییر داد اما آینده این سرزمین به تدبیر ، تدقیق و عقلانیت نیاز دارد.
