نابرابری در پرداخت مدیران ارشد، صرفاً بازتاب تفاوت در بهره‌وری یا مهارت نیست بلکه به‌طور معناداری با قدرت بازار شرکت‌ها گره خورده است. شواهد نشان می‌دهد بنگاه‌هایی که در بازارهای متمرکزتر فعالیت می‌کنند، به طور متوسط سطح پرداخت به مدیران خود را به‌مراتب بالاتر تعیین می‌کنند. در شرکت‌های با حاشیه سود و تمرکز بالا، پرداخت مدیران ارشد حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد بیشتر است. همچنین با افزایش شاخص تمرکز بازار، با رشد محسوسی در نسبت پرداخت مدیرعامل به متوسط کارکنان همراه می‌شود.

در چنین شرایطی، دستمزدهای نجومی بیش‌تر از آن که پاداش کارایی باشند، سهمی از رانت بازار به نظر می‌رسند؛ سفره‌ای که برای برخی مدیران هر روز گسترده‌تر می‌شود. نسبت پرداخت مدیرعامل به کارکنان در برخی صنایع متمرکز به بیش از ۳۰ برابر رسیده، در حالی که این نسبت در بازارهای رقابتی‌تر بسیار پایین‌تر است. این الگو نشان می‌دهد بخشی از شکاف درآمدی، نه از بهره‌وری بلکه از ساختارهای انحصاری و قدرت قیمت‌گذاری ناشی می‌شود؛ مسئله‌ای که برای سیاست‌گذاری رقابتی اهمیت جدی دارد.