مردم همیشه مقصر مصرف بالای بنزین معرفی شده‌اند اما همه می‌دانند که مصرف بالا به دلیل عقب‌ماندگی فناوری خودروهای ایرانی است که ۳ تا ۴ برابر میانگین استاندار جهانی است. همه می‌دانند مشکل کجاست اما کسی جرات ندارد دست به قلب ماجرا یعنی تعطیلی خودروسازی کشور بزند.
توپ در زمین خودروسازان
حالا دوباره توپ در زمین خودروسازها است. مجتبی یوسفی، سخنگوی کمیسیون تلفیق بودجه ۱۴۰۵، صراحتا می‌گوید: مصرف روزانه ۱۲۵ میلیون لیتر بنزین و بیش از ۷۰ میلیون لیتر گازوئیل را نمی‌شود گردن مردم انداخت؛ وقتی خودروهای داخلی با فناوری ۳۰ سال پیش و مصرف بالای ۱۰ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر تولید می‌شوند، مقصر اصلی جای دیگری است. راه‌حل، اصلاح قیمت نیست، نوسازی ناوگان است.
از آن طرف مسعود پزشکیان هم ۳ ماه قبل به خودروسازان اولتیماتوم داد که تا یکسال آینده یا فناوری روز دنیا را بخرید و موتورهای پرمصرف را اصلاح کنید، یا از مدار تولید خارج شوید.
اکنون ۳ ماه از این هشدار پزشکیان گذشته و میبینیم عملن هیچ برنامه ای در دستور کار قرار نگرفته است.
تا کی هشدار؟ تا کی بنزین بی‌کیفیت؟
چند دولت دیگر باید هشدار بدهند؟ چند سال دیگر باید بنزین بی‌کیفیت تولید کنیم چون پالایشگاه‌ها مجبورند برای پاسخ به عطش مصرف، کیفیت را فدای کمیت کنند؟
خودروهایی که ۱۱ تا ۱۴ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر می‌سوزانند، یعنی سه برابر استاندارد جهانی، فقط بنزین نمی‌سوزانند؛ ارز می‌سوزانند، سلامت مردم را می‌سوزانند، بودجه کشور را می‌سوزانند.
هزینه هنگفت واردات بنزین
امسال ۶۵ هزار میلیارد تومان برای واردات بنزین کنار گذاشته شده و حتی در برخی موارد تهاتر انجام شده برای بنزین؛ پولی که می‌توانست صرف نوسازی صنعت خودرو شود.
کسری ارزی، آلودگی هوا، تعطیلی مدارس و ادارات، بیماری‌های تنفسی و میلیاردها دلار واردات؛ این‌ها هزینه ادامه همین چرخه است.
اگر اصلاح ساختار خودروسازی انجام نشود، آیا هزینه تعطیلی یا ادغام این شرکت‌های پرمصرف کمتر از ادامه وضع موجود نیست؟
همه آدرس را بلدند. همه می‌دانند موتورهای قدیمی، انحصار، نبود رقابت و نبود فناوری روز، ریشه بحران است. اما آیا این بار اولتیماتوم یک ساله فقط یک هشدار سیاسی دیگر است، یا قرار است بالاخره کسی جرات کند به این بخش دست بزند؟
