شرکت مهندسی فکور صنعت تهران در چارچوب نظام راهبری خود، مجموعه‌ای از عوامل اثرگذار بر حوزه‌های کسب‌وکار، پیمانکاری و تولید را به‌صورت منسجم شناسایی کرده است. این عوامل شامل نوسانات نرخ ارز و بهره، تغییرات مقررات دولتی، فشارهای تورمی، محدودیت‌های مالی و اعتباری، تحریم‌های بین‌المللی، چالش‌های نقدینگی پروژه‌ها، ورود رقبا، تغییر مفاد قراردادها و ناپایداری محیط اجتماعی است. وقتی تعداد متغیرهای بی‌ثبات از تعداد خطوط برنامه‌ریزی بیشتر می‌شود، طبیعی است که پیش‌بینی به مهارتی کمیاب تبدیل شود. این رویکرد نشان می‌دهد شرکت، ریسک را به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از واقعیت فعالیت صنعتی پذیرفته است.
در مواجهه با این شرایط، شرکت مهندسی فکور صنعت تهران راهبردهایی نظیر تنوع‌بخشی به قراردادها و منابع درآمدی، بهره‌گیری از ابزارهای مالی و مدیریتی، بومی‌سازی تجهیزات و فناوری، تقویت زنجیره تأمین، توسعه همکاری‌های داخلی و خارجی، افزایش بهره‌وری عملیاتی و توجه به پایداری منابعی مانند آب و مواد اولیه را دنبال می‌کند. نتیجه این رویکرد، حرکت از واکنش‌های مقطعی به سمت مدیریت هدفمند عدم‌قطعیت‌ها و ارتقای تاب‌آوری سازمانی است.
