تناقض در اظهارات مسئولان حوزه سلامت کشور درباره سیاست‌های دارویی و بیمه‌ای، بیماران را با سردرگمی و نگرانی جدی روبه‌رو کرده است. از یک‌سو صحبت از تداوم حمایت‌ها می‌شود و از سوی دیگر، نشانه‌های حذف آن‌ها در عمل دیده می‌شود؛ گویی بیمار باید همزمان هم خیال‌اش راحت باشد و هم آماده پرداخت هزینه‌های بیشتر. نتیجه این وضعیت، افزایش فشار مالی بر افرادی است که برای درمان، به‌ویژه در حوزه داروهای خاص و گران‌قیمت، راهی جز پرداخت مستقیم ندارند.
در نبود یک مسیر شفاف و قابل پیش‌بینی در تصمیم‌گیری‌های درمانی، بار اصلی تغییرات به دوش مردم افتاده است. اصلاح سیاست‌ها بدون تقویت پوشش بیمه‌ای و حمایت مؤثر از بیماران، عملاً به کاهش دسترسی و افزایش نابرابری منجر می‌شود. در چنین شرایطی، بسیاری از بیماران یا ناچار به تعویق درمان می‌شوند یا با فشار اقتصادی سنگینی کنار می‌آیند؛ فشاری که سلامت را از یک حق عمومی به امتیازی پرهزینه تبدیل می‌کند.
