بر اساس گزارش‌های واصله افزایش درآمد پتروشیمی اصفهان بیش از آن که نتیجه بهبود عملکرد عملیاتی باشد، حاصل رشد میانگین نرخ فروش محصولات و افزایش نرخ ارز است. در بخش تولید نیز تنها ۷۱ درصد از ظرفیت عملیاتی شرکت مورد بهره‌برداری قرار گرفته است. در حوزه توسعه، از مجموع پنج پروژه تعریف‌شده، سه پروژه عملاً متوقف مانده‌اند؛ آن هم در شرایطی که این شرکت آروماتیک‌ساز در بخش عمده محصولات خود زیان‌ده است. پروژه مهم اصلاح فنی واحدها تا پایان شهریورماه تنها ۵ درصد پیشرفت داشته و از ۵۰ به ۵۵ درصد رسیده و پروژه ارتقای سیستم DCS واحدهای تولیدی نیز همچنان متوقف باقی مانده است.
در بعد مالی، بدهی‌های شرکت با رشد ۱۲ درصدی به ۴.۳ همت افزایش یافته و حقوق مالکانه به منفی ۱۰۱ میلیارد تومان رسیده است. در حوزه حقوقی نیز با وجود گذشت هفت سال، پرونده مطالبات ۶۴۱ میلیارد تومانی از گروه ریخته‌گران همچنان بلاتکلیف است. با چنین کارنامه‌ای، ظاهراً کاهش سودآوری، توقف پروژه‌ها و تشدید ناترازی مالی نه‌تنها مانع تداوم مدیریت نیست بلکه می‌تواند تضمین‌کننده آن باشد. با این حال، انتظار می‌رود به‌صورت شفاف مشخص شود ابقای جواد شاه‌محمدی در شرکت پتروشیمی اصفهان بر چه مبنای عملکردی و با اتکا به کدام دستاورد مدیریتی انجام شده است.
