در شهرهای ایران تنها حدود ۵۵ درصد خانوارها خودروی شخصی دارند؛ یعنی تقریباً نیمی از مردم همچنان برای رفت‌وآمد به حمل‌ونقل عمومی وابسته‌اند. استان‌هایی مانند یزد و کرمان با مالکیت بالای خودرو وضعیت بهتری دارند، در حالی که در استان‌هایی مثل گیلان و سیستان و بلوچستان این سهم به زیر ۴۵ درصد می‌رسد. در حوزه لوازم خانگی نیز بیش از ۹۲ درصد خانوارها جاروبرقی و نزدیک به ۹۰ درصد ماشین لباسشویی دارند اما تنها حدود ۱۹ درصد به رایانه دسترسی دارند؛ موضوعی که نشان می‌دهد شکاف دیجیتال در کشور همچنان قابل توجه است.
از سوی دیگر، توزیع خودرو میان دهک‌های مختلف درآمدی بسیار نابرابر است. تنها ۱۳ درصد خانوارهای دهک اول صاحب خودرو هستند، در حالی که این رقم در دهک دهم به بیش از ۸۲ درصد می‌رسد. این اختلاف نشان می‌دهد توان مالی نقش تعیین‌کننده‌ای در داشتن خودرو دارد و برای کاهش این فاصله، تقویت حمل‌ونقل عمومی و بهبود قدرت خرید خانوارها ضروری است.
