آمارهای تازه از تولید پتروشیمی‌های زیرمجموعه، دیگر چیزی برای پنهان کردن باقی نگذاشته است. سقوط‌های پیاپی در خطوط تولید، به‌ویژه افت سنگین ۵۴ درصدی در پتروشیمی آبادان، نشان می‌دهد بحران نه در آینده، بلکه همین حالا در قلب ساختار مدیریتی شما جا خوش کرده است.
کاهش ۱۳ درصدی در پتروشیمی خراسان، افت ۴.۷ درصدی فارابی،چو ریزش ۱.۴ درصدی غدیر، مجموعه‌ای از علائم پراکنده نیستند؛ این‌ها دقیقاً ردپای یک سیستم فرسوده و مدیریت واکنشی‌اند؛ مدیریتی که همیشه چند قدم از بحران عقب است.
هیچ توجیهی—نه شرایط محیطی، نه محدودیت‌های عملیاتی—نمی‌تواند این حجم سقوط را پوشش دهد. این نتایج، صورت‌حسابی هستند که عملکرد مدیریتی شستا صادر کرده است؛ صورت‌حسابی که به‌وضوح نشان می‌دهد زمان پاسخگویی و تغییر فرا رسیده است.
این اعداد فقط آمار نیستند؛ سیگنالی واضح به مدیریت شستا که اگر امروز به اصلاح ساختاری، تصمیم‌گیری جسورانه و بازسازی واقعی زیرساخت‌ها اقدام نشود، فردا این کاهش‌ها تبدیل به نشانه‌ای رسمی از افول شستا در صنعت خواهند شد—افولی که دیگر قابل پنهان‌کاری نخواهد بود.
