گزارش‌هایی که به‌گفتهٔ شما در کدال منتشر شده، تصویری روشن از وضعیت پتروشیمی پردیس ترسیم می‌کند؛ تصویری که با هیچ رپورتاژ یا روایت رسانه‌ای قابل کمرنگ‌کردن نیست. طبق همین داده‌ها، پردیس تا پایان شهریور ۲.۹ میلیون تن اوره تولید و ۲.۵ میلیون تن فروش ثبت کرده؛ یعنی حدود ۴۰۰ هزار تن محصول در انبارها مانده است. در مهر نیز با وجود ۲۷۰ هزار تن تولید و ۲۸۶ هزار تن فروش، تنها ۱۶ هزار تن از این دپو کاسته شده و همچنان نزدیک به ۴۰۰ هزار تن باقی است.
با وجود این اعداد صریح، آقای عبدالرحمان قنبریان در برخی روایت‌های رسانه‌ای تلاش می‌کند تصویری آرام و مثبت ارائه کند؛ اما وقتی حجم موجودی این‌قدر بالاست، فاصله‌ی میان «روایت» و «واقعیت» بیش از آن است که بتوان با چند مصاحبه از کنار آن گذشت.
مسئله‌ی مهم‌تر، محل نگهداری این حجم از محصول است. ظرفیت رسمی انبارهای پردیس ۲۵۰ هزار تن اعلام شده؛ بنابراین نزدیک ۱۵۰ هزار تن دیگر باید در جایی خارج از ظرفیت رسمی ذخیره شده باشد—محصولی با ارزش دلاری قابل‌توجه. پرسش طبیعی بازار این است: این ۱۵۰ هزار تن کجا نگهداری می‌شود و چرا توضیح شفافی ارائه نشده است؟
انباشت غیرعادی محصول معمولاً نشانه‌ی چالش در فروش، ضعف برنامه‌ریزی یا مدیریت موجودی است. اما وقتی شرکت درباره محل نگهداری بخشی از این موجودی نیز شفاف نیست، ماجرا از یک مسئلهٔ عملیاتی عبور می‌کند و به محور پاسخ‌گویی مدیریتی تبدیل می‌شود.
پتروشیمی پردیس یکی از بازیگران مهم صنعت اوره در کشور است و انتظار از چنین مجموعه‌ای، شفافیت واقعی است؛ نه روایت‌هایی که تناسبی با اعداد اعلام‌شده ندارند.
