شستا بار دیگر بر کرسی مجمع می‌نشیند؛ جایی که اعداد می‌درخشند و امیدها می‌کاهند. دفتر بدهی فربه‌تر شده و دلِ بازنشستگان، نحیف‌تر. مدیران از سود می‌گویند و سهامداران از صبر؛ یکی ترازنامه می‌خواند و دیگری تراز نان. در تالار تلاش، صدای حساب‌ها بلند است و فریاد دل‌ها خاموش.

کاش این مجمع، مجلس صداقت باشد نه صحنه تشریفات؛ جایی که تراز عدالت بر تراز دارایی غلبه کند. اگر وعده‌ها به عمل نرسد، هیچ عددی، نشانه رشد نخواهد بود و هیچ سودی، مرهم دلِ بازنشستگان نمی‌شود.