هلدینگ خلیج فارس در صورت‌های مالی سال منتهی به خرداد ۱۴۰۴ اعلام کرده که ۱۲۶ هزار میلیارد تومان سود خالص به دست آورده است؛ رشدی ۶۳ درصدی نسبت به سال قبل. اما بررسی جزئیات نشان می‌دهد این افزایش بیشتر از محل فروش سرمایه‌گذاری‌ها و درآمدهای غیرعملیاتی بوده است، نه از طریق تقویت واقعی تولید و فروش. چنین سودی روی کاغذ چشمگیر است اما برای آینده شرکت پشتوانه‌ای پایدار به حساب نمی‌آید.
از سوی دیگر، جریان نقد عملیاتی متناسب با این سود رشد نکرده و هزینه‌های مالی نیز سنگین‌تر شده است. این یعنی کیفیت سود پایین است و اتکای بیش از حد به اعداد پرزرق و برق می‌تواند سهامداران را دچار توهم کند. در شرایطی که بازار انتظار شفافیت دارد، بازی با ارقام نه تنها اعتماد را تقویت نمی‌کند بلکه به تردیدها دامن می‌زند.
نقش محمد شریعتمداری در این میان قابل انکار نیست. او منابع هلدینگ را به سمت پروژه‌های پرحاشیه‌ای مثل خرید سهام استقلال سوق داد؛ اقدامی که نه بازدهی مالی داشته و نه ارزش افزوده‌ای برای سهامداران ایجاد کرده است. چنین تصمیماتی بیشتر نشانه بی‌توجهی به منافع سرمایه‌گذاران است تا مدیریت حرفه‌ای.
