هلدینگ خلیج فارس تحت مدیریت محمد شریعتمداری میلیاردها تومان را به زمین فوتبال فرستاده، اما نتیجه چیزی جز نارضایتی مردم جنوب نبوده است. خرج سه‌هزار میلیارد تومانی برای تبلیغات ورزشی، در شرایطی که بوشهر و خوزستان حتی از داشتن یک مجموعه ورزشی محروم‌اند، بیشتر به یک شوی تبلیغاتی می‌ماند تا مسئولیت اجتماعی واقعی.
🔸 مصرف دو هزار میلیارد تومان برای جذب بازیکنان استقلال هم نه تاکتیک مدیریتی که بیشتر یک پاس اشتباه در زمین اقتصاد بود. وقتی تصمیم‌ها در پشت صحنه گرفته می‌شود و شفافیتی وجود ندارد، حاکمیت شرکتی از معنا تهی می‌شود و سهامداران فقط نظاره‌گر باخت‌های پی‌درپی می‌شوند.
🔸 شکست‌های متوالی استقلال در آسیا، آن‌هم با صرف چنین منابعی نشان داد که پول بدون برنامه فقط حکم گل به خودی دارد. حتی این پرسش مطرح شد که اگر بازیکنان محلی به میدان می‌آمدند، نتیجه آبرومندتر نبود؟ این تضاد آشکار میان هزینه‌های سرسام‌آور و دستاورد حداقلی، نه فقط افکار عمومی بلکه سرمایه اجتماعی را هم به حاشیه رانده است. چنین مدیریتی در نهایت جز هدررفت سرمایه ملی ثمری ندارد.
