در روزهای اخیر، ناآرامی‌ها و تنش‌های سیاسی در ونزوئلا بار دیگر روابط اقتصادی این کشور با ایران را به کانون توجه آورده است؛ روابطی که بیشتر در تیترها بزرگ به نظر می‌رسد تا در واقعیت آمار. با وجود سفرهای رسمی و امضای بیش از ۲۰ سند همکاری میان تهران و کاراکاس، آمارهای گمرکی نشان می‌دهد حجم تجارت غیرنفتی دو کشور بسیار محدود بوده و حتی روندی کاهشی داشته است. سهم ونزوئلا از کل صادرات ایران که در سال ۱۴۰۱ حدود ۰.۲۱ درصد بود، در هشت‌ماهه سال ۱۴۰۴ به حدود ۰.۰۳ درصد کاهش یافته و از این رو تشدید بحران سیاسی در این کشور تأثیر محسوسی بر اقتصاد ایران نخواهد داشت.
بخش مهمی از همین تجارت اندک به صادرات دارو و کالاهایی اختصاص دارد که با ارز ترجیحی انجام می‌شود و عملاً به معنای انتقال یارانه به خارج از کشور است. برخی از این مبادلات نیز از نظر اقتصادی سودآور نیستند و حتی زیان‌ده تلقی می‌شوند. بنابراین کاهش یا توقف این روابط تجاری نه‌تنها تهدیدی برای اقتصاد ایران به شمار نمی‌رود بلکه می‌تواند از هدررفت منابع محدود داخلی جلوگیری کند.
