سیاست‌های ارزی در دوره مدیریت محمدرضا فرزین بر کنترل کوتاه‌مدت بازار متمرکز بود و باعث کاهش قابل توجه ذخایر ارزی کشور شد؛ گویی تلاش شد چک‌های امروز را با حساب فردا پرداخت کنیم. این رویکرد در چارچوب سیاست‌های کلان اقتصادی اتخاذ شد و در شرایط تحریم و محدودیت منابع، شاید قرار بود ثبات ظاهری ایجاد کند اما در بلندمدت توان اقتصاد ملی را تضعیف کرده و قدرت دولت برای مدیریت بحران‌های آینده را کاهش داد. این کاهش ذخایر، انعطاف دولت در مقابله با نوسانات ارزی و شوک‌های اقتصادی را محدود کرده و اعتماد عمومی به سیاست‌های اقتصادی را کاهش داد.

در دوره ریاست عبدالناصر همتی بر بانک مرکزی تلاش‌هایی برای افزایش ذخایر ارزی و کاهش فاصله نرخ ارز رسمی و آزاد انجام خواهد شد و ایجاد سازوکارهای شفاف‌تر برای عرضه ارز، به تعادل نسبی بازار کمک خواهد کرد. کنار گذاشتن همتی از وزارت اقتصاد و بازگشت به سیاست‌های پرریسک دوباره اقتصاد را با نوسانات شدید ارزی و پیامدهای منفی گسترده مواجه کرد و مسیر توسعه اقتصادی را با چالش‌های جدی روبه‌رو ساخت.