مردم در کشورهای توسعه‌یافته به رفاه اقتصادی دست یافته‌اند ولی، احساس نمی‌کنند که زندگیشان، از کیفیت مطلوبی برخوردار باشد. پس، رشد شاخص تولید ناخالص داخلی (GDP) که معرف رشد اقتصادی است، نمی‌تواند معیار بهبود کیفیت زندگی مردم تلقی شود.

از این رو، برای نخستین بار، در سال ۲۰۰۵ میلادی، واحد اطلاعاتی اکونومیست (EIU)، شاخص اقتصادی و اجتماعی جدیدی را به منظور رتبه‌بندی کشورهای جهان ارائه کرد. این معیار رتبه‌بندی کشورها را شاخص کیفیت زندگی (QLI)، نام‌گذاری کرده‌اند.

هر سال بر اساس مجموعه‌ای از عوامل کلیدی رتبه بندی کشورها اعلام می شود. رتبه بندی که بر اساس شاخص هایی از جمله: امنیت، خدمات درمانی، هزینه‌های زندگی، اقلیم و عوامل مهم دیگر سنجیده می‌شود.

در کشورهای با پایین‌ترین کیفیت زندگی در سال ۲۰۲۵ ، متاسفانه ایران در جایگاه ششم شاخص کیفیت زندگی و میزان رفاه کلی، قرار دارد.