تولید ناخالص داخلی سبز (Green GDP) شاخصی است که با واردکردن هزینه‌های زیست‌محیطی در محاسبات اقتصادی، تصویر واقعی‌تری از توسعه نشان می‌دهد؛ گویی طبیعت بالاخره تصمیم گرفته فاکتورهایش را برای ما بفرستد. در این رویکرد، خسارت‌هایی مانند تخریب جنگل‌ها، آلودگی آب‌و‌هوا و کاهش تنوع زیستی از تولید اقتصادی کسر می‌شود. مدل SEEA نیز با پیونددادن داده‌های محیط‌زیستی و اقتصادی، ارزش سرمایه طبیعی را دقیق‌تر آشکار کرده و به سیاست‌گذاران امکان تصمیم‌گیری مسئولانه‌تر می‌دهد.

بکارگیری GGDP شاید در کوتاه‌مدت باعث شود شاخص‌های رشد چندان درخشان به‌نظر نرسند اما در بلندمدت منافع قابل‌توجهی ایجاد می‌کند. این رویکرد به حفظ منابع، کاهش هزینه‌های ناشی از آسیب‌های اکولوژیک و افزایش بهره‌وری کمک می‌کند. همچنین، اتخاذ معیارهای سبز می‌تواند توان رقابتی کشورها را در اقتصاد جهانی تقویت کرده و زمینه را برای گذار به الگوهای پایدار تولید و مصرف فراهم سازد. این مسیر در نهایت از هم‌سویی اقتصاد و محیط‌زیست حمایت می‌کند