الگوهای در حال تغییر تجارت جهانی طی دهه‌های اخیر باعث شده شکاف میان کشورهای ثروتمند و کشورهای با درآمد پایین بیشتر شود. جابه‌جایی مسیرهای تجاری، تغییر ترکیب کالاهای مبادله‌شده و نابرابری در ارزش افزوده، موجب شده کشورهایی که اقتصاد ضعیف‌تری دارند فشار بیش‌تری را بر منابع طبیعی و محیط زیست تحمل کنند، در حالی که از منافع اقتصادیِ متناسب بهره‌مند نمی‌شوند. این کشورها در بسیاری از شاخص‌های توسعه پایدار با افت مواجه شده‌اند و وابستگی آن‌ها به صادرات منابع خام، آسیب‌پذیری‌شان را افزایش داده است.
در مقابل، کشورهای پردرآمد توانسته‌اند میان رشد اقتصادی و فشارهای زیست‌محیطی، نوعی جدایی ایجاد کنند؛ یعنی ارزش افزوده بیش‌تری کسب کرده و در عین حال اثرات مخرب کم‌تری بر محیط زیست گذاشته‌اند. نتیجه این روند آن است که نابرابری جهانی افزایش می‌یابد و کشورهای فقیرتر برای رسیدن به مسیر توسعه پایدار با موانع بیش‌تری روبه‌رو می‌شوند. برای کاهش این شکاف، نیاز به سیاست‌های تجاری و زیست‌محیطی عادلانه‌تر و حمایت‌گرانه‌تر وجود دارد.
