بازار مسکن در رکودی عمیق فرو رفته است؛ رکودی که با ساخت انبوه یا بخشنامه‌های مقطعی درمان نمی‌شود. طی پنج سال اخیر، قیمت مسکن در تهران بیش از ۷۰۰ درصد رشد کرده اما میانگین حقوق کارمندان تنها حدود ۲۵۰ درصد افزایش یافته است. اکنون شاخص دسترسی به مسکن به حدود ۱۸ سال رسیده؛ یعنی یک خانواده باید ۱۸ سال حقوق خود را پس‌انداز کند تا خانه‌دار شود.
حتی اگر قیمت مسکن ۳۰ درصد کاهش یابد، توان خرید خانوار همچنان کافی نیست. متوسط قیمت هر مترمربع واحد مسکونی در تهران از ۱۰۰ میلیون تومان گذشته و وام‌های بانکی فقط نزدیک به ۸۰۰ میلیون تومان‌اند؛ یعنی کمتر از ۱۵ درصد قیمت یک واحد ۶۰ متری را پوشش می‌دهند.
در چنین شرایطی، طرح‌های مسکن یارانه‌ای اغلب به دست اقشار پردرآمد می‌رسد. راه خروج از این وضعیت، افزایش واقعی درآمد خانوار، اصلاح نظام وام‌دهی و مهار تورم است تا مسکن از کالای لوکس به نیاز در دسترس مردم تبدیل شود.
