ایران با تولید بیش از ۹۰ درصد زعفران جهان، بزرگ‌ترین تولیدکننده این محصول است؛ اما بخش زیادی از سود «طلای سرخ» به جیب دیگران می‌رود. علت اصلی، صادرات فله‌ای و نبود برندهای معتبر داخلی است. زعفران نگین و پوشال ایرانی پس از بسته‌بندی در کشورهایی مانند اسپانیا، با نام آن‌ها روانه بازار جهانی می‌شود و ارزش افزوده واقعی نصیب ایران نمی‌گردد.
🔸 در سال‌های اخیر سطح زیر کشت زعفران از ۷۹ هزار هکتار به کمتر از ۶۰ هزار هکتار کاهش یافته است. نوسان شدید قیمت زعفران دسته و سرگل، افت عملکرد هکتاری و قاچاق پیاز زعفران به کشورهای همسایه، فشار زیادی بر کشاورزان وارد کرده است. این در حالی است که تقاضای جهانی رو به افزایش است و اگر سیاست‌های حمایتی تغییر نکند، حتی موقعیت تولیدی ایران هم به خطر خواهد افتاد.
🔸 راهکار اصلی، کاهش صادرات فله‌ای و حرکت به سمت بسته‌بندی استاندارد و برندسازی بین‌المللی است. همچنین ایجاد بورس تخصصی زعفران، حمایت از صادرکنندگان رسمی و توسعه صنایع تبدیلی مانند پودر و عصاره، می‌تواند زمینه بازگشت «طلای سرخ ایران» به جایگاه واقعی‌اش در بازار جهانی را فراهم کند.
