صنعت خودرو در ایران سال‌هاست با مشکلاتی مثل مونتاژکاری، سیاست‌های دستوری و نبود رقابت واقعی دست‌به‌گریبان است. تعرفه‌های سنگین واردات، مثل ترمزی روی جاده رقابت، مانع ورود خودروهای جدید و باکیفیت شده و مصرف‌کننده را میان چند مدل محدود و قدیمی گرفتار کرده است. این وضعیت به‌جای بهبود کیفیت و کاهش قیمت، بازار را به سمت رکود و نارضایتی سوق داده است.
اصرار بر قیمت‌گذاری دستوری هم همانند بستن پیچ‌های موتور با گشتاور اشتباه عمل کرده؛ در ظاهر همه‌چیز سر جای خود است اما خرابی پشت خرابی ایجاد می‌کند. شرکت‌های خودروساز با زیان انباشته، خطوط تولیدی که یکی پس از دیگری خاموش می‌شوند و نیروهای متخصصی که عطای کار را به لقایش می‌بخشند، نتیجه مستقیم همین سیاست‌هاست. در واقع نه انحصار کاهش یافته و نه اعتماد عمومی تقویت شده است.
برای جان‌گرفتن دوباره این صنعت، باید تعرفه‌های غیرمنطقی کاهش یابد و فضای رقابتی واقعی فراهم شود. حذف تصمیمات دستوری و ایجاد شرایطی شفاف، مثل تعویض فیلتر هوای کثیف، می‌تواند موتور خودرو‌سازی کشور را دوباره روشن کند؛ جایی که تولیدکننده انگیزه داشته باشد و مصرف‌کننده هم به کیفیت و قیمت منصفانه دست یابد.
