اقتصاد ایران در بهار ۱۴۰۴ با رشد منفی ۰٫۱٪ و بدون نفت منفی ۰٫۴٪ وارد فاز رکودی شد. افت ۲٫۷٪ در ارزش افزوده کشاورزی و کاهش ۱٫۷٪ در صنعت، علامتی از افت شاخص بهره‌وری کل عوامل تولید است. همچنین سقوط ۱۱٫۸٪ در بخش انرژی نشان‌دهنده بروز تنگنای عرضه و افزایش هزینه‌های تولید است.

در بخش تقاضا، مخارج مصرف نهایی خصوصی با افت ۱٫۱٪ و سرمایه‌گذاری ثابت ناخالص با نزول ۱٫۹٪ همراه بوده است. این روند به معنای کاهش تشکیل سرمایه ناخالص داخلی و تضعیف توان تولیدی اقتصاد است. رکود در ساختمان و افت صادرات و واردات نیز فشار مضاعفی بر شاخص ظرفیت مولد و تراز حساب جاری وارد کرده است.

برای عبور از این شرایط، راهکار کلیدی در تقویت بهره‌وری سرمایه و نیروی کار، اصلاح نظام یارانه‌های انرژی، بهبود فضای کسب‌وکار و کاهش ریسک‌های سیاستی نهفته است. همچنین تحریک تقاضای داخلی از مسیر سیاست‌های حمایتی هدفمند می‌تواند ضریب فزاینده مصرف را افزایش دهد و منحنی عرضه و تقاضای کل را به تعادل نزدیک‌تر کند.